Σελίδα από ένα ημερολόγιο

Θέλω τη ζακέτα μου στους ώμους, την πικράδα του παγωμένου πια καφέ, το σημάδι από ένα φαγωμένο κραγιόν στο άσπρο χείλος του, μπλεγμένες τούφες στα δάχτυλά μου, κι ησυχία. Θέλω μόνο το μολύβι να ακούγεται πάνω στο χαρτί, να καταγράφει σκέψεις. Θέλω το βράδυ να αφήνω το φως ανοιχτό. Θέλω φως. Θέλω κάτι, ό,τι, για... Continue Reading →

Μάτια χρωματιστά

Έχω περάσει δέκα λεπτά μπροστά στον καθρέφτη. Το πρόσωπό μου απέχει σχεδόν μια ανάσα από το θολό γυαλί. Τα καστανά μου μάτια περιεργάζονται ένα ζευγάρι χρωματιστά μάτια. Κάθε δύο λεπτά τα τρίβω με την ανάστροφη και ξανακοιτάω το περίεργο αυτό χρώμα στον καθρέφτη. Τα δάκρυα στις κόγχες καίνε, τα κλείνω ελευθερώνοντας έναν ορμητικό χείμαρρο που... Continue Reading →

Συνέντευξη με τη Λιλή Χελιώτη

Μιλήσαμε με τη Λιλή Χελιώτη για τα δύο της βιβλία που κυκλοφορούν από τις Συμπαντικές Διαδρομές, Κι όμως επέζησα και Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως. 1.Λιλή, θα σου κάνω μία τετριμμένη ερώτηση, αλλά πώς και αποφάσισες να ασχοληθείς με τη συγγραφή; Δεν το αποφάσισα εγώ, μάλλον εκείνη το θέλησε. Με πλησίασε από τότε που ήμουν... Continue Reading →

Το δαχτυλίδι

Η πετυχημένη πραγμάτευση ποικίλων θεμάτων σε ένα βιβλίο αποδεικνύει το ταλέντο και το ευρύ πνευματικό υπόβαθρο του συγγραφέα, ειδικά σε μια εποχή που η πλειοψηφία των έργων αναλώνεται σε ένα και μόνο θέμα το οποίο συνήθως επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στις σελίδες τους και μαρτυρά τη συγγραφική ανεπάρκεια των δημιουργών τους.  «Το δαχτυλίδι» του Γιώργου... Continue Reading →

WordPress.com.

Up ↑