Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων

Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία της χρονιάς που πέρασε, κι ο συγγραφέας του Θοδωρής Κούκιας ένας ευφυής, ταλαντούχος νέος συγγραφέας, που φαίνεται να κατέχει πολύ καλά τη γλώσσα  των εφήβων. Προτού παρουσιάσω τη γνώμη μου για το βιβλίο, θα ήθελα να αναφέρω λίγα πράγματα για τον συγγραφέα του, καθώς μέσα από το συγκεκριμένο έργο του αισθάνθηκα απέραντη εκτίμηση προς το πρόσωπό του και θαυμασμό για την έξυπνη γραφή του. Από μια γρήγορη έρευνα στο ίντερνετ, διαβάζουμε για τον Θοδωρή:

«Ο Θοδωρής Κούκιας γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Γιάννενα.
Σπούδασε οικονομικά στην Ελλάδα και έκανε μεταπτυχιακό στην Αγγλία, στη διοίκηση επιχειρήσεων. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο αποφοιτώντας από τη σχολή Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας.
Έχει εργαστεί ως τραπεζικός υπάλληλος, ως σύμβουλος νεανικής επιχειρηματικότητας της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, ενώ υπήρξε και εργαστηριακός συνεργάτης του ΤΕΙ Ηπείρου. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Χίου.
Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Το νεκρό ψάρι (Εκδόσεις Πηγή, 2014) βραβεύτηκε στον λογοτεχνικό διαγωνισμό Σικελιανά 2014 και κέρδισε έπαινο στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Χίου Κοραής.
Έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Αριστείας και Καινοτομίας στην εκπαίδευση από το Υπουργείο Παιδείας.».

Ένας πολυτάλαντος, λοιπόν, οξυδερκής, ώριμος, πολλά υποσχόμενος συγγραφέας, του οποίου η φωνή πρέπει να ακούγεται γιατί έχει «κάτι να πει».

Το τελευταίο του βιβλίο το οποίο έγινε και η αφορμή της γνωριμίας μας, κινείται πάνω στους εξής άξονες: σχολικός εκφοβισμός, οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις της, ελληνική πυρηνική οικογένεια, εφηβική κατάθλιψη, διαχείριση διαζυγίου, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του ίντερνετ, καθώς και μία σφαιρική προσέγγιση της ζωής τόσο από τα μάτια των εφήβων όσο και από τα μάτια των ενηλίκων. Κεντρική ηρωίδα είναι η Νεφέλη, μία έφηβη κοπέλα που. λόγω του επαγγέλματος της μητέρας της, εξαιτίας μιας ακόμα μετάθεσής της, βρίσκεται πάλι σε καινούριο σχολείο.. Καθώς η Νεφέλη δεν προλαβαίνει να αναπτύξει φιλίες και δεσμούς με τους συνομηλίκους της, αισθάνεται ότι δεν ανήκει πουθενά, δεν είναι μέρος κανενός συνόλου. Μοναδικός τρόπος εκτόνωσης και έκφρασής της είναι η ζωγραφική, όπου είναι και αρκετά ταλαντούχα. Τα χρώματα από τους πίνακές της όμως σβήνουν, όπως ξεθωριάζουν και από τις σκέψεις της. Σιγά σιγά αρχίζει να αποσύρεται απο την καθημερινότητά της και να απομονώνεται, Όπως θα πει και η ίδια, είναι σαν να έχει τρυπώσει στο κεφάλι της μια χρωμοπαγίδα, που απορροφά όλα τα χρώματα. Στο σχολείο της τώρα, ωστόσο, έχει γνωρίσει δύο παιδιά, κι αυτά ιδιαίτερα με τον δικό τους τρόπο, που αμέσως γίνονται παρέα και μαζί κινούνται μέσα από τις αντιξοότητες και τις δύσκολες καταστάσεις με τις οποίες τους φέρνουν αντιμέτωπους είτε οι πιο νταήδες συμμαθητές τους είτε απολιθωμένες πια περσόνες καθηγητών. Ο Ίωνας, με σύνδρομο Άσπεργκερ υψηλής λειτουργικότητας, είναι ο παράξενος έφηβος του σχολείου, εξαιρετικής ευφυΐας, χωρίς χιούμορ και διακριτικότητα, χαρακτηριστικά που του απονέμουν επάξια τον τίτλο του πιο ειλικρινούς φίλου που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Από την άλλη, η τρίτη της παρέας, η Αντέλα, κατάγεται από άλλη χώρα, και κατά τις κουτσομπόλες της γειτονιάς, είναι κόρη κάποιας γυναίκας «αμφιβόλου ηθικής». Η διαφορετικότητα θα ενώσει τα τρία παιδιά, όταν οι υπόλοιποι θα εκλαμβάνουν τη διαφορετικότητα αυτή ως κάτι βαρετό ή απειλητικό.

Ανάμεσα στα κεφάλαια, παρεμβάλλεται κι ένα παραμύθι μιας χαρτοπολιτείας που έχει στηθεί στα γραφεία της εφορίας.

Η πλοκή είναι καλοδουλεμένη, μεστή, ολοκληρωμένη, η γλώσσα απλή, κατανοητή από τον έφηβο, ώριμη. Εξαιρετική είναι και η παρουσίαση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που δείχνει πώς το ίντερνετ απειλεί τον έφηβο, πώς τον αποσυντονίζει από το κέντρο και του δημιουργεί πανικό, αλλά και πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί σωστά, για καλό σκοπό. Στη δομή του λόγου τίποτα δεν είναι περιττό, τίποτα δεν ειπώνεται απλά για να ειπωθεί, κάθε πρόταση βρίσκεται στην υπηρεσία της αναγνωστικής σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσα στον δημιουργό και τον αποδέκτη.

Τέλος, το τόσο καλαίσθητο εξώφυλλο του βιβλίου συνοψίζει τον πυρήνα όλου του βιβλίου: Η ψυχή μας είναι ένα μουσείο αποξηραμένων συναισθημάτων. Τα αισθήματά μας γεννιούνται άγουρα, ωριμάζουν, γλυκαίνουν, κι ανάλογα με τις σκέψεις μας έρχονται οι στιγμές εκείνες που παρακμάζουν και αποξηραίνονται, μένοντας εκθέματα στις βιτρίνες του μουσείου της ψυχής μας, καθώς υπάρχουν άπειρες εκκρίσεις αρνητικών σκέψεων του μυαλού μας που συντηρούν τους καρπούς αυτούς αναλλοίωτους και εμάς δέσμιους της εικόνας τους.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι το βιβλίο αυτό αξίζει να διαβαστεί από όλους: όχι απλά από τους εφήβους, αλλά και από τους γονείς ακόμα, κι όχι απλά από τους γονείς, αλλά γενικότερα από κάθε αναγνώστη που θέλει να προβληματιστεί πάνω σε καίρια θέματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία των εφήβων.

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: