Οπλές

«Οπλές αλόγων αντηχούν στις φλέβες μου, στα χέρια μου άτσαλα να τρέχουν, γρήγορα, βαριά, πότε ρυθμικά και πότε ακαθόριστα. Ακούω τον καλπασμό τους να φτάνει στην καρδιά μου, απ’ το αίμα της να πιουν να ξεδιψάσουν. Οπλές αλόγων αντηχούν στα σπήλαια της καρδιάς μου, ζωόμορφα μάτια τρομαγμένα την κοιτάζουνε και βλέπουν, Χαράγματα πολλά στα γυάλινα... Continue Reading →

Παράσιτα

Τα παράσιτα μέσα μου τρέφονται από αγάπη. Φωλιά τους η καρδιά μου, κομμάτι κομμάτι τη σάρκα της διηθούν. Την ύπαρξή τους κρύβουν, αθέατα ζουν, μασκαρεμένα, Λίγο χρόνο να κερδίσουν το φρούριό τους να υψώσουν. Κι όση αγάπη στάζουν οι άλλοι στον σφιχτό τους κόμπο, Στα γλιστερά τους κείνα σώματα, τους ψυχρούς σωλήνες, Για μένα τίποτα... Continue Reading →

Eρωτικές επιστολές του Γκουστάβ Φλομπέρ προς τη Λουίζ Κολέτ

Ιούλιος 1846 Είμαι δεμένος στο σώμα σου σαν άγριο σκυλί σε πάσσαλο και αλυχτάω, όχι γιατί θέλω να λευτερωθώ και να το σκάσω, αλλά επειδή δεν σε φέρνουνε σε μένα μια ώρα αρχύτερα να κόψω με τα δόντια μου τις σάρκες σου, αυτές που ντύνεσαι για να είσαι " όπως πρέπει " μπρος στους τρίτους.... Continue Reading →

Solar

Μου είπαν να μην κοιτάξω τον ήλιο και το έκανα. Πίστεψαν ότι θα τυφλωθώ. Εγώ τυφλώθηκα από έρωτα. Κάθε πρωί το πρώτο μου χαμόγελο είναι σε αυτόν. Περπατάμε μαζί, και κάθε που ξεφεύγει από τα σύννεφα να μου ζεστάνει το πρόσωπο, τα χείλη μου αργά μαλακώνουν σε μια καμπύλη, τα μάτια μου κλείνουν και αρώματα... Continue Reading →

Κι αν…

Θέλω να σας βλέπω μπροστά μου. Γι’ αυτό πάντα θα παραμερίζω για να περάσετε. Κανείς σας δεν θα περπατάει πίσω μου. Για μένα είναι στοίχημα όχι να σας προσπεράσω εγώ, αλλά να με προλάβετε εσείς. Στο δικό μου παιχνίδι δεν κερδίζει ο πιο γρήγορος, αλλά ο πιο αργός. Γι’ αυτό στο δρόμο, όταν τα βήματά... Continue Reading →

Ανάσα αγάπης

Αν κάποιος με ρωτούσε πού πιστεύω, αυθόρμητα θα του έλεγα στην αγάπη. Ακούγεται τετριμμένη, υπερβολικά συνηθισμένη απάντηση, αλλά εκεί που εισχωρεί η συνήθεια είναι που χάνεται η ουσία. Τι εννοώ; Ότι έχοντας συνηθίσει να μιλάμε περί σπουδαιότητας της αγάπης, ξεχάσαμε τι σημαίνει. Πιστεύω ότι το ρυθμό του Κόσμου τον δίνει η αγάπη. Έτσι όπως βιώνεται... Continue Reading →

Μάτια χρωματιστά

Έχω περάσει δέκα λεπτά μπροστά στον καθρέφτη. Το πρόσωπό μου απέχει σχεδόν μια ανάσα από το θολό γυαλί. Τα καστανά μου μάτια περιεργάζονται ένα ζευγάρι χρωματιστά μάτια. Κάθε δύο λεπτά τα τρίβω με την ανάστροφη και ξανακοιτάω το περίεργο αυτό χρώμα στον καθρέφτη. Τα δάκρυα στις κόγχες καίνε, τα κλείνω ελευθερώνοντας έναν ορμητικό χείμαρρο που... Continue Reading →

Το μυστικό του Λεβάντε – Βίκυ Κατσαρού

Παίρνοντας στα χέρια μου Το Μυστικό του Λεβάντε και διαβάζοντας την πρώτη σελίδα, έκλεισα το βιβλίο, τεντώνοντας τα δάχτυλά μου για σελιδοδείκτη, μουρμουρίζοντας ότι εδώ κρύβεται κάτι καλό. Ήταν μια στιγμή συνειδητοποίησης για μένα, ότι κρατούσα ένα πολλά υποσχόμενο μυθιστόρημα. Στην αρχαιότητα, ο Λεβάντες ήταν γνωστός ως Απηλιώτης, δηλαδή, ο ήλιος ανατέλλει από την Ανατολή.... Continue Reading →

Η τέχνη της αγάπης – Βίκυ Κατσαρού

Για μένα είναι ευλογία που έστω και ως επιμελήτρια σύνδεσα το όνομά μου με ένα από τα πιο αριστουργηματικά έργα, Την Τέχνη της Αγάπης, του Έριχ Φρομ. Είχα διαβάσει το βιβλίο όταν ήμουν ακόμα φοιτήτρια στη σχολή και έψαχνα συντροφιά ανεβαίνοντας με το 608 στη Φιλοσοφική. Στις σελίδες του βρήκα απαντήσεις σε ιδέες που δούλευα... Continue Reading →

WordPress.com.

Up ↑